Abattoir Europa

Een van de beste anekdotes van mijn opa: alle werelddelen beginnen met een A, behalve Europa. Dat noemde men in de eerste helft van de twintigste eeuw dan maar Abattoir. En daar was geen woord te veel mee gezegd. Dit jaar was het begin van de Grote Oorlog honderd jaar geleden, dus een cartoon kon niet uitblijven. Tevens een bescheiden eerbetoon, want wat weten we nou eigenlijk over de Senegalese scherpschutters in de Franse loopgraven?

En nu we toch bezig zijn, nog even een oudje, waarmee ik achteraf gezien de negentigjarige verjaardag van WOI herdacht. 

Axioma

Mijn eindexamenweek herinner ik me als redelijk relaxed: 's ochtends wat leren en 's middags stoom afblazen met tekenen aan een kaartspel, lekker recht-toe-recht-aan dichtgesmeerd met Edding stiften. Ik noemde het spel Axioma, naar een van de moeilijke woorden uit het eindexamen Nederlands. En voor je het weet ben je alweer ruim twintig jaar verder... 

Ode à la Schtroumpfette

Als ik voor een Vlaamse uitgave een pin-up mag tekenen, dan kom ik al gauw uit bij de eerste grote liefde in mijn (destijds prille) leven: de Smurfin. Ze is inmiddels wel ietwat met me meegegroeid… En nee, haar mutsje is niet gekrompen, dat is een knipoog naar dat van Marianne, waar Peyo zich meer dan vijftig jaar geleden ook op baseerde toen hij de Smurfen een muts gaf. 

Onderstaand trouwens de (iets bravere) versie van mijn zesjarige dochter... 

Our new happy life…

Begin deze eeuw bestond er een stripblad De Stripper, bedoeld als kweekvijver voor aanstormend talent. Een keer stond ik op de cover van het blad en dat was deze tekening. De strip die erbij hoorde is volstrekt onleesbaar en op zijn zachtst gezegd obscuur, maar die plaat ziet er nog steeds leuk uit (PS Uiteraard met dank aan George Orwell voor de kreet 'our new happy life'…).

Een draak van een krukje

Onze jongste heeft vandaag van Sint en Piet een beschilderd krukje gekregen. Mooi knutselwerk toch weer, ik zou het zelf niet beter gekund hebben… 

Les vieux...

Gisteren heb ik deze gedichtverstripping nog even kunnen aanschouwen, in een verdwaald hoekje van de Haarlemse Kunstlijn, ongemakkelijk tussen de echte kunst. Het was een dubieuze eer: de twee bladzijden waren in de verkeerde volgorde opgehangen. Nu is twijfelachtige eer deze strip wel toevertrouwd, want in de editie van De zingende zaag waar hij voor gemaakt is, stonden de twee bladzijden een kwartslag gedraaid op één bladzijde. Maar ja, ik stond dan wel in dezelfde uitgave samen met grootheden als Thé Tjong Khing, Joost Swarte, Leo Vroman, Roel Smit. En wie ben ik om te zeggen dat zij plaats hadden moeten maken voor mij? 

Antigone

Tijdens mijn studie stond mijn tekenen op een bijzonder laag pitje. Des te ironischer dus dat ik later wel illustraties heb gemaakt voor mijn lief, toen die bezig was. Waar de omslag van mijn eigen scriptie saaier dan saai was, heb ik voor haar destijds deze illustratie gemaakt. Haar scriptie ging over het immer fascinerende toneelstuk Antigone, in de bewerkingen van respectievelijk Jean Cocteau en Jean Anouilh.

In dezelfde categorie: een illustratie voor haar werkstuk over heldinnen in de literatuur en kunst (ik weet nog dat mijn verdere bijdrage vooral bestond uit het aandragen van Ripley uit Alien)...