Oud zeer...

Soms kom je nog eens iets tegen in de archieven. We schrijven het einde van de vorige eeuw, en ik mocht meewerken aan een collectieve uitgave met strips van aanstormende talenten. Het thema, hoe een ongelukkige jeugd een artistieke goudmijn kan zijn, paste mij wonderwel. Ik haalde alles uit de kast, niet alleen grafisch, maar bovenal ook wat betreft frustraties van vroeger, geschoven in de schoenen van mijn favoriete alter ego, de dichter. Eigenlijk had ik materie voor vier bladzijden, maar zoveel tijd had ik niet, dus heb ik het gecomprimeerd naar drie. Toen ik later met mijn stoute schoenen in de TGV naar Angoulême op Joost Swarte was afgestapt (Fay Lovsky keek mee over de rugleuning van de stoel voor ons), bevestigde hij ook dat een verhaal er vaak beter van wordt als je het een pagina korter maakt dan je van plan was. Het was hoe dan ook goed toeven, die drie pagina's lang wentelend in nauwelijks versneden kinder- en puberleed. De liefhebber kan nog zoeken naar de verwijzingen naar werk van beroemde dichters. 

Baudelaire...

Dit jaar is het 160 jaar geleden dat Les Fleurs du Mal verscheen. 1857, zo'n jaartal dat niet uit mijn kop te slaan is. Maar het is ook twintig jaar geleden dat ik mijn scriptie schreef, over Charles Baudelaire en Arthur Rimbaud. Een scriptie is denk ik voor velen een ongevraagde bezoeking omringd door angst, bloed, zweet en tranen, maar ik herinner het me als een bevoorrechte periode waarin ik de hele dag niets anders deed dan me dompelen in prachtige poëzie. Tegenwoordig kom ik niet verder dan af en toe een gedicht lezen uit Les Fleurs du Mal, maar het bleek een goede beslissing om het als pdf standaard op mijn telefoon te zetten. Hierbij wat 'fan art' van de immer gezellige tronie van le grand Charles... 

Het is weer voorbij, die mooie zomer...

Het is alom bekend: de zomer is voorbij als de ijssalons sluiten. Dat zal niet lang meer duren. Nog even tijd voor een korte hommage aan de zomer... 

Gelukkig zijn...

Was ik in dit jubeljaar rond Jeroen Bosch toch bijna vergeten dat ik begin deze eeuw ook nog eens een plaatje van de meester gejat heb...

De context was destijds een lange strip over de dichter, waarin de arme man zou worden geconfronteerd met de grootste bedreiging van het dichterschap: huiselijk geluk. Uiteindelijk zou hij zelfs geld moeten gaan verdienen. Het project strandde overigens vroegtijdig op de tekentafel, zoals dat vaker gaat, omdat ik gelukkig werd en geld ging verdienen...

Khing is 80!

Grootmeester Thé Tjong Khing is 80 geworden en ter ere hiervan is er een katern toegevoegd in de laatste uitgave van Arman en Ilva met felicitaties van al dan niet illustere collega's. Dankzij een doeltreffende paar duwtjes in de rug van Alex van Koten heb ik bijgedragen met een bescheiden stripje (met voor het eerst sinds jaren weer een nieuw rolletje voor de dichter). Desgevraagd vond de maestro het zelf een "belezen" strookje en "ingewikkeld", maar laten we maar hopen dat de hommage wel is aangekomen... 

De dichter in Parijs

Welbeschouwd is de dichter eigenlijk mijn enige terugkerende personage. Hier een aflevering uit de oertijd, voor het blaadje van de faculteit Frans destijds. Het gedicht is van Stéphane Mallarmé en ging meen ik over een waaier. De woorden van de Française bleken overigens niets minder dan profetisch: vele jaren later baarden ze zeer veel opzien, toen ze gebruikt werden door de toenmalige president Nicolas Sarkozy...

Die Sacré-Coeur heb ik in die tijd overigens nog lekker lui gebruikt voor een illustratie. Waarom moeilijk doen als het gemakkelijk kan?

Dakloos...

De plaatselijke daklozenkrant Straatjournaal heeft het uitstekende idee opgevat om komende maand ter gelegenheid van de Haarlemse Stripdagen een editie uit te geven met strips van plaatselijke striptekenaars. Waaronder yours truly. Een toevallige samenloop van omstandigheden wilde dat ik het materiaal eigenlijk al zo'n beetje had liggen. Ik had namelijk lang geleden (ik weet niet eens meer wanneer) twee stripjes gemaakt en opgestuurd naar... het Straatjournaal. Nooit meer wat van gehoord, zoals dat vaak gaat, maar nu was het een kwestie van even stevig nabewerken en inkleuren. Nu maar hopen dat de daklozen meeliften op de drommen stripliefhebbers die onze stad komende maand aandoen...

Dichterliefde...

Uit de oude doos, recht uit het hart toen ik nog een zielige vrijgezel was, ontstaan uit een inval naar aanleiding van de tekst van Into My Arms van Nick Cave. Dit stripje heeft het ooit geschopt tot publicatie in het tijdschrift Mens en gevoelens van Paul Haenen.

Bloemencorso

Soms kom je nog eens iets tegen waarvan je vergeten bent dat je het gemaakt hebt. Zoals dit stripje, over een van de grootste toeristische trekpleisters van deze streek, de extreem tuttige Bloemencorso...

De dichter in de rosse buurt

Naar ik mij meen te herinneren is dit waar gebeurd, gebaseerd op een wandeling door de onvermijdelijke Trompettersteeg.

De dichter in de kroeg

Zo'n beetje mijn enige terugkerende stripfiguur heeft nooit een naam gehad. De dichter volstond. Toen ik zielig en allenig was, was het erg aangenaam om 'wraak te nemen' bij monde van een stripfiguur. Het impliceerde alleen wel dat hij naar de achtergrond zou verdwijnen vanaf het moment dat ik niet meer zielig en allenig was...