Schtroumpfette noire

Eén van mijn favoriete momenten in De zwarte smurfen is altijd het einde geweest, als zelfs Grote Smurf gebeten is. Niet alleen omdat dat het moment in het verhaal is waarin definitief alle hoop op een goede afloop verloren lijkt, maar ook omdat het wel ontzettend cool stond, die zwarte Grote Smurf. Voortbordurend daarop heb ik me vaak afgevraagd hoe de zwarte Smurfin eruit zou zien. Een anachronisme natuurlijk, want die hele ellende speelde lang voor het moment waarop de Smurfin door Gargamel werd losgelaten op die nietsvermoedende blauwe kereltjes. Nieuwsgierig geworden heb ik besloten dat dan zelf maar eens te tekenen. Ik denk dat dit een hele nieuwe wending aan het verhaal had kunnen geven. Wie wil er immers niet door zo'n Smurfin in zijn staartje gebeten worden?

Ode à la Schtroumpfette

Als ik voor een Vlaamse uitgave een pin-up mag tekenen, dan kom ik al gauw uit bij de eerste grote liefde in mijn (destijds prille) leven: de Smurfin. Ze is inmiddels wel ietwat met me meegegroeid… En nee, haar mutsje is niet gekrompen, dat is een knipoog naar dat van Marianne, waar Peyo zich meer dan vijftig jaar geleden ook op baseerde toen hij de Smurfen een muts gaf. 

Onderstaand trouwens de (iets bravere) versie van mijn zesjarige dochter... 

Vader Abraham

Ik geef het toe, flauw is 'ie wel. En een beetje 'off topic' voor mijn archeologische vrienden. Voor de tekening heb ik de smurfjes getekend zoals ik dat vroeger deed, als nederige navolger van Peyo, niet met die rare oogjes die ze nu hebben (en de moppersmurf met z'n armen over elkaar, schande!). En het ergste is dat ik die film waarschijnlijk vroeg of laat nog ga bekijken ook...