Woeste wensen...!

Als we dan toch het format hebben liggen van de aloude Suske en Wiske-cover, dan maken we er ook nog maar even een wenskaart van... De beste wensen allemaal (ook voor wie dit ver na de jaarwisseling leest)!

De vrolijke voorkant

Als het om Suske en Wiske gaat beschouw ik mijzelf niet als een puritein: het hindert me niet als Wiske een staartje in haar nek draagt of tietjes heeft, of Suske een hoodie draagt met sportschoenen en of Lambik en Jerom eindelijk uit de kast komen. Er is wel één ding dat ik de laatste jaren uitermate slecht heb kunnen verteren: het overboord gooien van de aloude rode cover, die er voor mij in hoge mate toe heeft bijgedragen heeft dat de stripreeks zo'n onverwoestbaar merk was. Als de covers niet rood meer zijn, hoef ik ze ook eigenlijk niet meer in de boekenkast. En dan maak ik met veel plezier nog een eigen hommage aan die aloude vormgeving... 

Oud zeer...

Soms kom je nog eens iets tegen in de archieven. We schrijven het einde van de vorige eeuw, en ik mocht meewerken aan een collectieve uitgave met strips van aanstormende talenten. Het thema, hoe een ongelukkige jeugd een artistieke goudmijn kan zijn, paste mij wonderwel. Ik haalde alles uit de kast, niet alleen grafisch, maar bovenal ook wat betreft frustraties van vroeger, geschoven in de schoenen van mijn favoriete alter ego, de dichter. Eigenlijk had ik materie voor vier bladzijden, maar zoveel tijd had ik niet, dus heb ik het gecomprimeerd naar drie. Toen ik later met mijn stoute schoenen in de TGV naar Angoulême op Joost Swarte was afgestapt (Fay Lovsky keek mee over de rugleuning van de stoel voor ons), bevestigde hij ook dat een verhaal er vaak beter van wordt als je het een pagina korter maakt dan je van plan was. Het was hoe dan ook goed toeven, die drie pagina's lang wentelend in nauwelijks versneden kinder- en puberleed. De liefhebber kan nog zoeken naar de verwijzingen naar werk van beroemde dichters. 

Het is weer voorbij, die mooie zomer...

Het is alom bekend: de zomer is voorbij als de ijssalons sluiten. Dat zal niet lang meer duren. Nog even tijd voor een korte hommage aan de zomer... 

Gelukkig zijn...

Was ik in dit jubeljaar rond Jeroen Bosch toch bijna vergeten dat ik begin deze eeuw ook nog eens een plaatje van de meester gejat heb...

De context was destijds een lange strip over de dichter, waarin de arme man zou worden geconfronteerd met de grootste bedreiging van het dichterschap: huiselijk geluk. Uiteindelijk zou hij zelfs geld moeten gaan verdienen. Het project strandde overigens vroegtijdig op de tekentafel, zoals dat vaker gaat, omdat ik gelukkig werd en geld ging verdienen...

Je suis Pontiac

Het is een heftig jaar tot nu toe. In de eerste week het Charlie Hebdo Massacre en nog in dezelfde maand overlijdt Peter Pontiac. Ik heb niet veel helden rondlopen in striptekenend Nederland, maar hij was toch wel de grootste. En dat zat er al vroeg in, bleek later, sinds het logo dat hij getekend had voor ons kerkblaadje. Daar heb ik nog een strip over gemaakt, voor een Pontiac-tribute van de website Stripster - in Kraut-stijl natuurlijk. Toen ik hem een tijd daarna tegenkwam op een borrel heb ik zowaar de moed gehad om hem aan te spreken (altijd riskant, met helden...). Ik heb er geen spijt van gehad: het was een erg leuk gesprek en hij bleek zich mijn strip zelfs te herinneren. Toen ik hem later een keer tegenkwam bij het Patronaat, herkende hij me zowaar. Het concert was afgelast, maar de avond was al goed. Waar hij ook is, ik hoop dat hij daar nu goede gesprekken heeft met Cabu en Wolinski... 

Ode à la Schtroumpfette

Als ik voor een Vlaamse uitgave een pin-up mag tekenen, dan kom ik al gauw uit bij de eerste grote liefde in mijn (destijds prille) leven: de Smurfin. Ze is inmiddels wel ietwat met me meegegroeid… En nee, haar mutsje is niet gekrompen, dat is een knipoog naar dat van Marianne, waar Peyo zich meer dan vijftig jaar geleden ook op baseerde toen hij de Smurfen een muts gaf. 

Onderstaand trouwens de (iets bravere) versie van mijn zesjarige dochter... 

Our new happy life…

Begin deze eeuw bestond er een stripblad De Stripper, bedoeld als kweekvijver voor aanstormend talent. Een keer stond ik op de cover van het blad en dat was deze tekening. De strip die erbij hoorde is volstrekt onleesbaar en op zijn zachtst gezegd obscuur, maar die plaat ziet er nog steeds leuk uit (PS Uiteraard met dank aan George Orwell voor de kreet 'our new happy life'…).

Les vieux...

Gisteren heb ik deze gedichtverstripping nog even kunnen aanschouwen, in een verdwaald hoekje van de Haarlemse Kunstlijn, ongemakkelijk tussen de echte kunst. Het was een dubieuze eer: de twee bladzijden waren in de verkeerde volgorde opgehangen. Nu is twijfelachtige eer deze strip wel toevertrouwd, want in de editie van De zingende zaag waar hij voor gemaakt is, stonden de twee bladzijden een kwartslag gedraaid op één bladzijde. Maar ja, ik stond dan wel in dezelfde uitgave samen met grootheden als Thé Tjong Khing, Joost Swarte, Leo Vroman, Roel Smit. En wie ben ik om te zeggen dat zij plaats hadden moeten maken voor mij? 

Khing is 80!

Grootmeester Thé Tjong Khing is 80 geworden en ter ere hiervan is er een katern toegevoegd in de laatste uitgave van Arman en Ilva met felicitaties van al dan niet illustere collega's. Dankzij een doeltreffende paar duwtjes in de rug van Alex van Koten heb ik bijgedragen met een bescheiden stripje (met voor het eerst sinds jaren weer een nieuw rolletje voor de dichter). Desgevraagd vond de maestro het zelf een "belezen" strookje en "ingewikkeld", maar laten we maar hopen dat de hommage wel is aangekomen... 

Au suivant

In het toch al niet kinderachtige oeuvre van Jacques Brel heb ik Au suivant altijd een van zijn meest zieke nummers gevonden: afstotelijk en fascinerend tegelijk. Uiteindelijk won bij mij de fascinatie. De eerste stap was een vertaling op rijm, en de volgende een verstripping van het nummer. Met minstens een decennium afstand vraag ik me wel af op wat voor acid ik zat toen ik het maakte, maar duidelijk is dat in elk geval Dalí en Mucha over mijn schouder meekeken. Op gepaste afstand van 'le grand Jacques' natuurlijk... 

De dichter in Parijs

Welbeschouwd is de dichter eigenlijk mijn enige terugkerende personage. Hier een aflevering uit de oertijd, voor het blaadje van de faculteit Frans destijds. Het gedicht is van Stéphane Mallarmé en ging meen ik over een waaier. De woorden van de Française bleken overigens niets minder dan profetisch: vele jaren later baarden ze zeer veel opzien, toen ze gebruikt werden door de toenmalige president Nicolas Sarkozy...

Die Sacré-Coeur heb ik in die tijd overigens nog lekker lui gebruikt voor een illustratie. Waarom moeilijk doen als het gemakkelijk kan?

Shadow Man

Er was eens een tijd dat ik rondliep met snode plannen om een superheldenstrip te maken. Hij zou zich afspelen in een parallel universum waarin Nieuw Amsterdam een Nederlandse stad zou zijn gebleven en ik had zelfs al een paar subplotjes in mijn hoofd. Ik herinner me er een van een rechtszaak tegen een superheld door iemand die niet gered had willen worden - bleek later gewoon voor te komen in The Incredibles. Van die strip is het natuurlijk nooit gekomen, maar toen Charles Guthrie me vroeg voor een bijdrage aan zijn uitgave Lustre heb ik er toch nog een kort verhaal van gemaakt. Beter dan niets...

Aanzoek (2)

Mijn strip met mijn huwelijksaanzoek was al nooit echt bestemd voor publiek, dus het was al heel wat dat ik hem hier op mijn blog zette. Dat hij deel uitmaakte van de tentoonstelling Ik ook van jou op de Haarlemse Stripdagen ging dus nog een stapje verder. Het was dus best even slikken dat mijn strip niet alleen gebruikt was om op een t-shirt af te drukken, maar dat bezoekers er ook buttons van konden laten maken. Maar eenmaal van de schrik bekomen heb ik maar al te graag een button laten maken. De tentoonstelling is nog te zien tot half augustus 2012.



Dakloos...

De plaatselijke daklozenkrant Straatjournaal heeft het uitstekende idee opgevat om komende maand ter gelegenheid van de Haarlemse Stripdagen een editie uit te geven met strips van plaatselijke striptekenaars. Waaronder yours truly. Een toevallige samenloop van omstandigheden wilde dat ik het materiaal eigenlijk al zo'n beetje had liggen. Ik had namelijk lang geleden (ik weet niet eens meer wanneer) twee stripjes gemaakt en opgestuurd naar... het Straatjournaal. Nooit meer wat van gehoord, zoals dat vaak gaat, maar nu was het een kwestie van even stevig nabewerken en inkleuren. Nu maar hopen dat de daklozen meeliften op de drommen stripliefhebbers die onze stad komende maand aandoen...

Jezus!

Soms doet de baldadige ex-misdinaar zich in mij gelden: het beroemde fragment uit het Evangelie van Johannes van Jezus met andere afloop. Een Franse vriend had vooral commentaar op de bevallige wijze waarop ik de dame had afgebeeld. Hij had eigenlijk wel gelijk ook, maar perversiteit is een katholiek ook niet vreemd...

Net echt...

Was een memorabele avond, vele jaren geleden, de presentatie van het album Bloeddorst. Niet in de laatste plaats omdat ik de kans kreeg een praatje te maken met mijn grote held Peter Pontiac. Als ik had geweten dat bovendien mijn bescheiden krabbeltje in het boek van Robin Schouten naast dat van hem zou staan, had ik er wellicht beter mijn best op gedaan. Ik voel me net een echte striptekenaar als ik zoiets zie...

Be my wife...

Er zijn er die het doen met een ontbijt met champagne op het strand, er zijn er die het doen door midden op straat op hun knieën te vallen, er zijn er die het doen door te bungyjumpen met een roos tussen de tanden (vast wel!)... Ik deed mijn huwelijksaanzoek in stripvorm.

Dichterliefde...

Uit de oude doos, recht uit het hart toen ik nog een zielige vrijgezel was, ontstaan uit een inval naar aanleiding van de tekst van Into My Arms van Nick Cave. Dit stripje heeft het ooit geschopt tot publicatie in het tijdschrift Mens en gevoelens van Paul Haenen.

Bloemencorso

Soms kom je nog eens iets tegen waarvan je vergeten bent dat je het gemaakt hebt. Zoals dit stripje, over een van de grootste toeristische trekpleisters van deze streek, de extreem tuttige Bloemencorso...