We are the dead...

Toen aan Serge Gainsbourg gevraagd werd wat hij las, antwoordde hij dat hij niet meer de leeftijd had dat hij las, maar dat hij herlas. Ik ben zelf ook weer begonnen met favoriete boeken herlezen, in de gedachte dat het weinig logisch is om van een boek te zeggen dat het een van je favoriete boeken is als het twintig jaar of meer geleden is dat je hem gelezen hebt. Na La Peste van Albert Camus ben ik nu bezig met Nineteen Eighty-Four van George Orwell; beide gingen prachtig in elkaar over. Ik weet niet precies wanneer ik Nineteen Eighty-Four voor het laatst gelezen heb, maar het is waarschijnlijk niet deze eeuw geweest. In elk geval voordat ik kennis had gemaakt met andere meesterwerken die er vrij direct op geïnspireerd zijn zoals Brazil van Terry Gilliam of Diamond Dogs van David Bowie. Net na het overlijden van Bowie was mijn antwoord op de vraag wat mijn favoriete nummer was van de maestro zonder al te veel nadenken We Are The Dead, waarvan de titel rechtstreeks is overgenomen uit Nineteen Eighty-Four en dat de paranoïde sfeer van het boek mooi ademt ("Oh dress yourself my urchin one, for I hear them on the stairs /Because of all we've seen, because of all we've said"). Voordat ik het boek uit de kast pakte bedacht ik nog dat ik ooit tijdens een - ongetwijfeld buitengemeen boeiende - vergadering een tekening had gemaakt met een scene uit het boek. Ik wist alleen niet waar hij was gebleven. En zie daar, ik bleek hem keurig in het boek geplakt te hebben... 

Beau, oui, comme Bowie...

Het overlijden van David Bowie heeft er ingehakt in huize Out. Ik was immers een van die diehards die Blackstar al illegaal luisterde voordat hij uitkwam, en op Bowie's verjaardag naar de cd-winkel snelde om hem aan te schaffen. En toen was hij er opeens niet meer. Ik ben van de generatie die Bowie heeft leren kennen als gelikte, blondgelokte popster in de overtreffende trap, en die dat beeld later moeilijk kon rijmen met een man met lang haar in een jurk en uitbundige make-up. Pas begin deze eeuw ben ik me echt gaan verdiepen in 's mans werk, en gelukkig nam ik in die tijd de verstandige beslissing om de rijen op het postkantoor te trotseren om hem live te zien in Ahoy. Geweldig concert, en vooral achteraf gezien een buitenkans. En toen was hij er opeens niet meer. Vertrokken alsof zijn vertrekken onderdeel uitmaakte van een van tevoren bedachte voorstelling. Dan moest het er toch maar eens van komen, die Bowie-cartoon. Ik was deze al een paar maanden geleden van plan om te maken, toen de homo naledi nog vers nieuws was, maar toen is het er niet van gekomen. Dan maar postuum, als eerbetoon, met een zwart sterretje als stille hommage aan de Thin White Duke... 

Shadow Man

Er was eens een tijd dat ik rondliep met snode plannen om een superheldenstrip te maken. Hij zou zich afspelen in een parallel universum waarin Nieuw Amsterdam een Nederlandse stad zou zijn gebleven en ik had zelfs al een paar subplotjes in mijn hoofd. Ik herinner me er een van een rechtszaak tegen een superheld door iemand die niet gered had willen worden - bleek later gewoon voor te komen in The Incredibles. Van die strip is het natuurlijk nooit gekomen, maar toen Charles Guthrie me vroeg voor een bijdrage aan zijn uitgave Lustre heb ik er toch nog een kort verhaal van gemaakt. Beter dan niets...