Vierkante Appelman

Morgen is het honderd jaar geleden dat Karel Appel werd geboren. Dat doet me eraan denken dat ik me onlangs nog intensief heb beziggehouden met een van zijn schilderijen. Voor de Haarlemse Stripdagen, die inmiddels voor de tweede keer zijn uitgesteld en hopelijk volgend jaar kunnen doorgaan, heb ik een Rijkswachter beschilderd. De opdracht was om je te laten inspireren door een kunstwerk in het Rijksmuseum en om niet de zoveelste zijn met een melkmeisje of een nachtwacht heb ik gekozen voor Vierkante man, een schilderij uit 1951 van Karel Appel dat me tijdens mijn laatste bezoek aangenaam had verrast. Nou heb ik in het Rijks sowieso meer met de moderne en Middeleeuwse afdeling dan de Hollandse meesters waar iedereen voor komt, maar dat terzijde. 

Het schilderen van dit robotje was ver buiten mijn comfort zone (het was sowieso lang geleden dat ik voor het laatst geschilderd had), maar uiteindelijk was het een plezierige bezigheid. En om trouw te blijven aan het voorbeeld moest ik hem natuurlijk wel anatomisch correct maken... 

Ter vergelijking, dit is het origineel dat ik op nederige wijze heb getracht te benaderen. Maar ach, zei de meester zelf tenslotte niet: ik rotzooi maar wat aan... 

We are the dead...

Toen aan Serge Gainsbourg gevraagd werd wat hij las, antwoordde hij dat hij niet meer de leeftijd had dat hij las, maar dat hij herlas. Ik ben zelf ook weer begonnen met favoriete boeken herlezen, in de gedachte dat het weinig logisch is om van een boek te zeggen dat het een van je favoriete boeken is als het twintig jaar of meer geleden is dat je hem gelezen hebt. Na La Peste van Albert Camus ben ik nu bezig met Nineteen Eighty-Four van George Orwell; beide gingen prachtig in elkaar over. Ik weet niet precies wanneer ik Nineteen Eighty-Four voor het laatst gelezen heb, maar het is waarschijnlijk niet deze eeuw geweest. In elk geval voordat ik kennis had gemaakt met andere meesterwerken die er vrij direct op geïnspireerd zijn zoals Brazil van Terry Gilliam of Diamond Dogs van David Bowie. Net na het overlijden van Bowie was mijn antwoord op de vraag wat mijn favoriete nummer was van de maestro zonder al te veel nadenken We Are The Dead, waarvan de titel rechtstreeks is overgenomen uit Nineteen Eighty-Four en dat de paranoïde sfeer van het boek mooi ademt ("Oh dress yourself my urchin one, for I hear them on the stairs /Because of all we've seen, because of all we've said"). Voordat ik het boek uit de kast pakte bedacht ik nog dat ik ooit tijdens een - ongetwijfeld buitengemeen boeiende - vergadering een tekening had gemaakt met een scene uit het boek. Ik wist alleen niet waar hij was gebleven. En zie daar, ik bleek hem keurig in het boek geplakt te hebben... 

Sketches of Scotland

Vorige zomer hielden we het nauwelijks uit in een bloedheet Italië. De kinderen wilden graag een koelere bestemming - daar wisten we wel wat op. Dit jaar dus Schotland en inderdaad, we hebben een flinke hittegolf overgeslagen. Het hoogtepunt was toch wel het eiland Mull, waar we bij toeval aan de prachtige minder toeristische zuidkant belandden, met schapen op de weg en zeehonden rustend op de rotsen in de baaien. Dat vroeg om een tochtje met mijn Moleskine en balpen. Het eerste plaatje was een prachtig gestrand (?) bootje vlak naast ons huis, het tweede het dichtbij gelegen dorpje Bunessan, met typische Schotse huisjes naast een schattig eenvoudig kerkje, en het derde ons uitzicht, dat werkelijk geen moment hetzelfde was, naar gelang de weersomstandigheden en het moment van de dag. Ik had ook een 'bullet journal' bij me, waarvan ik eerlijk gezegd niet zo goed begreep wat de bedoeling was. Uiteindelijk werd het een soort plakboek voor treinkaartjes en bieretiketten, met hier en daar een schetsje van ons uitzicht met een greep uit de bak kleurpotloden van de kinderen. Hiertussen ook een plaatje van ons eerdere uitzicht in de highlands, in het dorpje Tomintoul. Dat uitzicht was voortdurend in beweging: er sprong een konijn langs, er ging een paard voor staan of er begon een jonge koe een staarwedstrijd. Dat bedoelen ze in het Frans met het mooie onvertaalbare woord 'dépaysement'. 

Woeste wensen...!

Als we dan toch het format hebben liggen van de aloude Suske en Wiske-cover, dan maken we er ook nog maar even een wenskaart van... De beste wensen allemaal (ook voor wie dit ver na de jaarwisseling leest)!

Dag huis...

Verhuizen doen we niet vaak, dus als het voorkomt, moet er goed uitgepakt worden met de verhuiskaart. Zeker als je vanuit een modern gebouw uit begin deze eeuw verhuist naar een gebouw dat ruim veertig jaar eerder het toppunt van modern was. Een uitstekende gelegenheid dus om beide gebouwen in één plaatje te verenigen. En vooruit, als we toch bezig zijn, laten we dan ook nog maar eens een oude speelkaart van stal halen...

Bunker beach

Tijdens onze vakantie aan de Deense Noordzeekust was ik buitengewoon geïntrigeerd door de bunkers op het strand, die er verlaten bijlagen, schots en scheef als aangespoelde wrakken. Ik heb mijn eigen Dodenherdenking geïmproviseerd bovenop een van die bunkers, naast de plek waar volgens mij ooit een kanon is vastgeschroefd. Toen ik er ook was op Bevrijdingsdag, heb ik de pen ter hand genomen en enkele opgetekend. In al hun verlatenheid deden ze me denken aan antieke tempels. Ze waren onbegaanbaar omdat ze veelal volgelopen waren met zand. Maar binnen stonden de zware stalen deuren nog half open, alsof de Duitse eenheden overhaast vertrokken zijn (wat waarschijnlijk niet ver van de waarheid is...).  Nu vormen ze een bizar decor voor badgasten en strandplezier; gelukkig was het seizoen nog niet begonnen. 

En als ik dan toch bezig was, heb ik er ook nog maar een muizenschedeltje dat mijn zoontje gevonden had aan toegevoegd, als ultiem Memento mori... 

Dramatic Irony on the Forest Moon...

Sommige vergaderingen zijn productief, maar niet noodzakelijkerwijs op de manier die de bedoeling was. Wat gebeurt er als de pen afdwaalt? Geek culture takes over. Bijna zonde om er nog aantekeningen naast te zetten...

Schtroumpfette noire

Eén van mijn favoriete momenten in De zwarte smurfen is altijd het einde geweest, als zelfs Grote Smurf gebeten is. Niet alleen omdat dat het moment in het verhaal is waarin definitief alle hoop op een goede afloop verloren lijkt, maar ook omdat het wel ontzettend cool stond, die zwarte Grote Smurf. Voortbordurend daarop heb ik me vaak afgevraagd hoe de zwarte Smurfin eruit zou zien. Een anachronisme natuurlijk, want die hele ellende speelde lang voor het moment waarop de Smurfin door Gargamel werd losgelaten op die nietsvermoedende blauwe kereltjes. Nieuwsgierig geworden heb ik besloten dat dan zelf maar eens te tekenen. Ik denk dat dit een hele nieuwe wending aan het verhaal had kunnen geven. Wie wil er immers niet door zo'n Smurfin in zijn staartje gebeten worden?

Mijn opa...

Gisteren, op Saint Patrick's Day, zou mijn opa 100 jaar geworden zijn. Ik heb veel goede herinneringen aan mijn opa, zijn bitterzoete levenshouding heeft me altijd aangesproken. Niet dat ik veel met hem besproken heb; het was een man van weinig woorden, maar die weinige woorden zeiden meestal genoeg. Deze tekeningetjes heb ik gemaakt toen hij tachtig werd. Ik kan me nog herinneren dat ik voor de gelegenheid met personeelskorting bij Hennessy een fles X.O. cognac voor hem had gekocht. Hij heeft daarna nog een jaar of drie geleefd. Dat was in elk geval gelukkig genoeg om die fles cognac soldaat te maken... 

Baudelaire...

Dit jaar is het 160 jaar geleden dat Les Fleurs du Mal verscheen. 1857, zo'n jaartal dat niet uit mijn kop te slaan is. Maar het is ook twintig jaar geleden dat ik mijn scriptie schreef, over Charles Baudelaire en Arthur Rimbaud. Een scriptie is denk ik voor velen een ongevraagde bezoeking omringd door angst, bloed, zweet en tranen, maar ik herinner het me als een bevoorrechte periode waarin ik de hele dag niets anders deed dan me dompelen in prachtige poëzie. Tegenwoordig kom ik niet verder dan af en toe een gedicht lezen uit Les Fleurs du Mal, maar het bleek een goede beslissing om het als pdf standaard op mijn telefoon te zetten. Hierbij wat 'fan art' van de immer gezellige tronie van le grand Charles... 

Paris Luxembourg

Als ik dan toch bezig ben, en wat tijd vrij heb in Parijs, dan meteen maar aan de bak met een van mijn favoriete plekjes aldaar - en een moeilijk gebouw. Veel details, pilaren, vensters, ornementen, dan komt het er meer dan ooit op aan om dan selectief te zijn wat je wel en vooral niet tekent. Niet mijn sterkste kant... Met als bijkomende uitdaging de parkwachter die me (nochtans beleefd) sommeerde mijn stoel terug te zetten waar hij vandaan kwam, dus de tekening noodzakelijkerwijs afgemaakt met de voetjes in het water... 

Bij terugkomst na een knus diner in een klein Parijs' restaurantje ook nog een gooi gedaan naar het curieuze uitzicht vanaf de vijfde verdieping: van de classicistische grandeur van Parijs naar de willekeurige waanzin van dakkapellen, schoorstenen en antennes. De avond viel, dus het was een creatieve race tegen de klok, met een uitzicht dat elke minuut iets minder zichtbaar werd...

Carnet de vacances

Om mijn recente ambitie als Moleskine-toerist kracht bij te zetten heb ik tijdens de vakantie ook maar af en toe de pen ter hand genomen. Wederom kan tekenen erg leerzaam zijn, ook bij een plek waar je al tien jaar op gezette tijden komt. Hoe goed ken je het werkelijk? Voor de overzichtstekening had ik in elk geval een tweede poging nodig... 

En wat te doen als de regen met bakken uit de hemel komt? Raam open, stoeltje erin, Moleskine erop en tekenen maar. Fragment of a rainy day... 

Carnet de voyage

Laatst las ik ergens dat in deze tijd van snelle kiekjes op Facebook eigenlijk niemand meer echt registreert wat hij/zij gezien heeft, zeker niet als er een foto van is genomen. De beste manier om goed te kijken is tekenen. Een open deur, maar ik heb het ter harte genomen. Ik ben nooit een fervente reistekenaar geweest, maar heb de laatste tijd wel steevast een Moleskine bij me. En ja, als op een zomerse ochtend de zon weldadig schijnt op het balkonnetje van je kamer op de zesde verdieping van het Majestic Plaza, dan is het eigenlijk zonde om er niet even goed voor te gaan zitten. Deze kerk is bij lange na niet het meest indrukwekkende gebouw van Praag, maar was een goed object om na te krabbelen. Al was het maar om te herinneren waar het met tekenen voornamelijk om draait: goed kijken. 

Marianne

Je eerste vergeet je nooit meer. Mijn eerste was een Française, lelieblank en temperamentvol. Haar soortnaam was Citroën AX, maar ik noemde haar Marianne. Toen ik haar kocht, in het laatste jaar van de twintigste eeuw, was ze eigenlijk al een museumstuk: ze had vier versnellingen, een handmatige shoke (waarvan de beheersing me een maandje bloed, zweet en tranen heeft gekost), slechts één zijspiegel en geen achterruitwisser. Ze woog 637 kilo, want bij de AX hoefde je van de carrosserie (en daarmee de kreupelzone) niet te veel te verwachten. Maar ik was maar wat gelukkig met mijn teerbeminde metgezellin. In een tijd dat iedereen om ons heen ons voorbij stoof met cruise control, ABS en airbags, bevonden Marianne en ik ons in een tijdsvacuüm dat volledig toebehoorde aan een ander tijdperk.

            We zijn twee jaar en acht maanden samen geweest, maar in mijn hoofd lijkt het veel langer. Misschien omdat we veel doorstaan hebben in die tijd: na een paar maanden trok ik haar pook uit de kom, ik heb haar ooit afgesloten met de sleutel nog in het contact, we hebben eens met een doorgebrande bougie langs de A10 gestaan en verder had ze veel te lijden onder mijn onervarenheid. Zo had ik op een onbewaakt ogenblik een motorrijder in mijn linkerportier (waarna het raam niet meer open kon, totdat ik hem liet vervangen) en heb ik het eens gepresteerd om op de A4 een lang stuk honderd te rijden met de handrem er nog op (want het lampje was stuk). Daar staat tegenover dat ze in die tijd al een keer of drie klinisch total loss is verklaard, maar ik haar telkens weer liefdevol heb laten oplappen. Totdat het echt niet meer ging…

            Achteraf gezien was het een waardig afscheid om nog even met haar terug te zijn geweest in haar geboorteland. Met de autoslaaptrein, want we wilden haar het hele stuk rijden niet aandoen. Terecht, zo bleek, want al reed ze met een dartele drift door de Languedoc, op een kwade dag viel bij Sérignan haar uitlaatpijp eraf. Zodra we doorhadden dat er geen motorrijder achter ons zat maar dat de herrie afkomstig was van Marianne, zetten we haar aan de kant, om hulp te vragen bij een nabijgelegen camping. De campingbaas wist van wanten: hij had een vriendje bij de sloop en een ander vriendje bij een garage in de buurt, zodat we voor een prikkie onze reparatie zwart konden regelen. Al zat daar de adder onder het gras: diep in de binnenlanden was pinnen utopisch, zodat we moesten lopen naar het dichtstbijzijnde stadje en met de taxi terug, om nog op tijd te zijn voor de sluiting van de garage. Maar dan had je ook wat, ze reed daarna weer tierig door het heuvelachtige landschap. Zoals gezegd, achteraf gezien was het een waardig afscheid. Enkele maanden later bezweek ze definitief aan inwendige bloedingen en eindigde ze als orgaandonor op een non-descripte sloop. Haar nummerborden en 'chevrons' heb ik plechtig meegenomen als aandenken en moet ik nog ergens hebben. Er zijn nadien er nog anderen gevolgd, die zonder uitzondering beter waren uitgerust, comfortabeler en moderner waren. Maar zoals met Marianne wordt het toch nooit meer.

Gelukkig zijn...

Was ik in dit jubeljaar rond Jeroen Bosch toch bijna vergeten dat ik begin deze eeuw ook nog eens een plaatje van de meester gejat heb...

De context was destijds een lange strip over de dichter, waarin de arme man zou worden geconfronteerd met de grootste bedreiging van het dichterschap: huiselijk geluk. Uiteindelijk zou hij zelfs geld moeten gaan verdienen. Het project strandde overigens vroegtijdig op de tekentafel, zoals dat vaker gaat, omdat ik gelukkig werd en geld ging verdienen...

Phone home...

Wat een jaar in Parijs tot nu toe. Ik was er een dag voor Charlie Hebdo, en nu dus ook een dag voor die fatale vrijdag de dertiende november. Vanochtend, bij het tekenen met mijn dochter tijdens judo van mijn zoon, ging het toch als vanzelf een bepaalde kant op. Waarom E.T. uit mijn pen rolde is voer voor psychologen, maar ik begrijp meer dan ooit dat hij naar huis wil bellen... (En laten we in onze steunbetuigingen aan Parijs ook denken aan Beiroet, Aleppo en alle andere brandhaarden verder van huis).

De fik erin!

Er is een buurtbarbecue op komst, dus heb ik even een plaatje getekend dat daarbij aansluit. Al moet ik zeggen dat het subliminaal wel een apart idee is om op deze manier de fik in je eigen huis te gooien...

Saturday morning...

Had ik me laatst vermand om een snelle balpentekening van onze jongste te maken, dan moest onze oudste er ook aan geloven... Bij deze een poging terwijl ze ansichtkaarten zat te schrijven, al moet ik bekennen dat ik er in Photoshop nog behoorlijk aan heb zitten trekken omdat ook zij er veel te oud uit zag op mijn tekening. Reden genoeg voor meer oefening dus. Maar ja, dat stil zitten hè...

Sunday morning...

Kinderen tekenen vind ik altijd ontzettend moeilijk. Het zijn niet alleen kleinere mensjes, ook alle verhoudingen zijn anders. Vandaar dat ik vanochtend even een poging waagde om uit de losse pols onze jongste te portretteren, terwijl hij aan het tekenen was (en helemaal niet stil zat...). Uiteindelijk ziet hij er nog veel ouder uit dan die bijna zes jaar die hij is, maar als zondagochtend-doodle met balpen voldoet het best...

Sint Wars

Onze jongste heeft op school weer een staaltje creativiteit van Sint en Piet mogen ontvangen. Toch fijn om te weten dat de goedheiligman en zijn kornuiten hetzelfde referentiekader hebben als ik...