Het overlijdensbericht van Ben Vranken heeft me behoorlijk geschokt. Deze gerenommeerde striptekenaar gespecialiseerd in knoestige figuurtjes is jarenlang mijn medecartoonist geweest in het
Archeologie Magazine. De laatste jaren stonden we steevast in dezelfde spread, hij met een hele bladzijde, ik met een vierkantje - verschil moet er wezen. Het voorgaande nummer zag mijn plaatje er dan ook eenzaam uit, zonder zijn bladzijde ernaast. Hij zal wel een deadline gemist hebben, denk je dan, totdat het afschuwelijke bericht via je computerscherm de wereld in geslingerd wordt. Ik was in al die jaren aardig gehecht geraakt aan Bens tekeningen: waar mijn plaatjes traditionele cartoons zijn, die met meer of minder succes op zijn minst een glimlach willen uitlokken, was hij daar helemaal niet mee bezig. Hij nam een hele pagina om een verhaal te vertellen in een soort gecombineerde tekening, waarachter duidelijk de diepgaande interesse in de materie schuilde. Het toeval wilde dat ik op het moment van dat vreselijke nieuws net zelf voor een deadline zat, dus ik besloot om bij wijze van hommage een tekening te maken in zijn stijl - niet per se zijn tekenstijl (het moest geen persiflage worden), maar wel geïnspireerd op zijn manier van vertellen. Het was meteen een mooie gelegenheid om een verhaal van vele jaren geleden uit te werken, dat ik in mijn korte baanwerk nooit de juiste plaats had kunnen geven.
De Engelse vertaling van de cartoon werd overigens met veel enthousiasme ontvangen door mijn collega's in Groot-Brittanië, die goed bekend zijn met het verhaal van de 'Abbey Wall' in Port Talbot. Er zijn zelfs heuse spookverhalen aan verbonden, zoals dat hoort in de Angelsaksische wereld. De tekening kreeg dus een tweede leven in de krant van de UK-tak van ons staalbedrijf. Dat onze PR-man in zijn koppen altijd iets te veel op zoek is naar woordspelingen zij hem vergeven...
