Stockholmsyndroom

Het voelde buitengewoon onwerkelijk: na maanden lockdown, toen je al blij was met een dagelijkse wandeling in het park, zaten we opeens in Stockholm, waar alles leek te kunnen. Ik had niet lang ervoor tickets geboekt voor het lange weekend met mijn zoon (met vouchers van een eerdere geannuleerde reis), maar had toen eigenlijk ook nauwelijks verwacht dat het doorging. En daar zaten we dan, in een modern hotel in de City, dat uitkeek op het fraaie postkantoor. Ik kon de toren vanuit ons raam bekijken, dus ben er maar eens goed voor gaan zitten. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik er twee pogingen voor nodig had, maar ik kon me gelukkig beperken tot de toren... 

Eén van de bezienswaardigheden die je daar gezien moet hebben is uiteraard het wrak van de Vasa, het de Zweedse Titanic, die na iets meer dan een kilometer vaart roemloos ten onder ging. Er was te veel druk van bovenaf, men wilde de Koning niet tegenspreken, het werd ergens beschreven als de volmaakte 'engineering disaster'. Maar daardoor kunnen we het schip wel vandaag de dag in volle glorie bekijken. En kan ik er een cartoon aan wijden voor het nummer over onderwaterarcheologie... 

 

Porte Dijeaux revisited

Ik grijp in een hotelkamer wel vaker mijn Moleskine om het uitzicht op te krabbelen. Dat onze hotelkamer in Bordeaux bij het Place Gambetta vlak boven een terras was gesitueerd was laat in de avond niet zo'n best idee, maar verder was het een feestelijk gezicht om vanuit het raam uit te kijken op de Porte Dijeaux. En ik heb natuurlijk niet de kans voorbij laten gaan om hem na te tekenen.

Nu wil het geval dat ik eind vorige eeuw een strip heb gemaakt die zich afspeelde in Bordeaux en waarin de hoofdpersonen ook rond het Place Gambetta liepen. Ik heb toen nog keurig met een geodriehoek de Poort nagetekend van een foto, dat zich enigszins wreekt in het gebrek aan detail. Als detail loopt er een gast op de voorgrond met een t-shirt van Noir Désir, een band die uit Bordeaux komt. Dat was nog voordat ze een hit in Nederland hadden met Manu Chao. En ook voordat Bertrand Cantat als moordenaar te boek stond. Er is veel water door de Garonne gestroomd in de tussentijd. Maar voor een stadspoort die er staat sinds 1748 is dat een vloek en een zucht...

Sur le pont de Poissy...

Poissy is een voorstad van Parijs waar ik beroepshalve regelmatig kom. Typisch zo'n plek waarvan je in tweede instantie pas beseft dat het een eeuwenoud stadje is dat gaandeweg is opgeslokt door de metropool. En die verrassend pittoreske gedeeltes heeft. Zoals de oude brug, waarnaast ik een aardig hotel heb gevonden. Het is een fraaie middeleeuwse brug die na eeuwen gediend te hebben als overgang over de Seine (die bij Poissy vrij breed is) de bombardementen van de Tweede Wereldoorlog niet te boven is gekomen. Tegenwoordig is het een halve brug die doodloopt vlak na de oever - een beetje als de brug van Avignon, maar dan zonder de internationale bekendheid. Het is een geliefde hangplek voor de plaatselijke jeugd met transistoren en ongetwijfeld joints, maar ziet er ondanks de onbruik en de vegetatie die er hier en daar uit is ontsproten nog steeds prachtig uit. Van de week had ik een hotelkamer met uitzicht op de brug en greep ik direct naar mijn balpen en mijn Moleskine. Het was een schets met een deadline, want ondertussen viel de avond en werd het zicht steeds beperkter. Maar in die tijd gebeurde er ook van alles: de lantaarns gingen aan, er zwommen ganzen onder een boog door en er kwam een man met een lange jas en een hoed fotogeniek over het water staan staren. Alsof ze erom vroegen om in de tekening te worden opgenomen. Het zou werkelijk zonde zijn geweest om dat te niet te doen...  

House with a view...

Op een laatste avond van de vakantie, wat beter te doen dan in de schemering plaats te nemen en het magistrale uitzicht te schetsen, terwijl de avond langzaam valt, die de details steeds meer aan het oog onttrekt? Een uitzicht tekenen met alleen bomen, struiken en heuvels bleek nog best een uitdaging, want hoe maak je het verschil tussen bomen onderling, gekapte stukken en groene grasweiden, in wat de Fransen zouden noemen verscheidene 'déclinaisons de vert'? Het was een feestdag in Frankrijk, van achter de heuvels weerklonk zacht de muziek uit het nabijgelegen stadje (covers van France Gall en Michel Berger), terwijl vlak boven me de vleermuizen driftig langsschoten. De vliegende vorm in de lucht is dus geen diepzinnige toespeling naar Maria Hemelvaart, maar een poging die snelle vluchten ook te vangen in mijn tekening. 

Panthéon

Ik vind daken in Parijs uitermate fascinerend. Ik kan lang staren naar de wirwar van schoorstenen, antennes en dakkapellen, die een stad op zich vormen. Een prachtig contrast met de strakke, strenge architectuur van het Panthéon, vooral als je beide voorhanden hebt als uitzicht vanuit je hotelkamer op de zesde etage. 

Carnet de voyage

Laatst las ik ergens dat in deze tijd van snelle kiekjes op Facebook eigenlijk niemand meer echt registreert wat hij/zij gezien heeft, zeker niet als er een foto van is genomen. De beste manier om goed te kijken is tekenen. Een open deur, maar ik heb het ter harte genomen. Ik ben nooit een fervente reistekenaar geweest, maar heb de laatste tijd wel steevast een Moleskine bij me. En ja, als op een zomerse ochtend de zon weldadig schijnt op het balkonnetje van je kamer op de zesde verdieping van het Majestic Plaza, dan is het eigenlijk zonde om er niet even goed voor te gaan zitten. Deze kerk is bij lange na niet het meest indrukwekkende gebouw van Praag, maar was een goed object om na te krabbelen. Al was het maar om te herinneren waar het met tekenen voornamelijk om draait: goed kijken.