Schtroumpfette noire

Eén van mijn favoriete momenten in De zwarte smurfen is altijd het einde geweest, als zelfs Grote Smurf gebeten is. Niet alleen omdat dat het moment in het verhaal is waarin definitief alle hoop op een goede afloop verloren lijkt, maar ook omdat het wel ontzettend cool stond, die zwarte Grote Smurf. Voortbordurend daarop heb ik me vaak afgevraagd hoe de zwarte Smurfin eruit zou zien. Een anachronisme natuurlijk, want die hele ellende speelde lang voor het moment waarop de Smurfin door Gargamel werd losgelaten op die nietsvermoedende blauwe kereltjes. Nieuwsgierig geworden heb ik besloten dat dan zelf maar eens te tekenen. Ik denk dat dit een hele nieuwe wending aan het verhaal had kunnen geven. Wie wil er immers niet door zo'n Smurfin in zijn staartje gebeten worden?

Fallocratie...

Het blijft fascinerend hoezeer er in de oudheid anders werd omgegaan met fallussymbolen dan in onze tijd (ik zou vele van onze uitwassen er graag voor inruilen). Maar het is altijd een dankbare invalshoek voor een cartoon. Dit beeldje heb ik ooit gespot in een museum bij Efes, Turkije. Al houdt dit plaatje natuurlijk voor de rest geen enkel verband met de werkelijkheid... 

Mijn opa...

Gisteren, op Saint Patrick's Day, zou mijn opa 100 jaar geworden zijn. Ik heb veel goede herinneringen aan mijn opa, zijn bitterzoete levenshouding heeft me altijd aangesproken. Niet dat ik veel met hem besproken heb; het was een man van weinig woorden, maar die weinige woorden zeiden meestal genoeg. Deze tekeningetjes heb ik gemaakt toen hij tachtig werd. Ik kan me nog herinneren dat ik voor de gelegenheid met personeelskorting bij Hennessy een fles X.O. cognac voor hem had gekocht. Hij heeft daarna nog een jaar of drie geleefd. Dat was in elk geval gelukkig genoeg om die fles cognac soldaat te maken... 

Baudelaire...

Dit jaar is het 160 jaar geleden dat Les Fleurs du Mal verscheen. 1857, zo'n jaartal dat niet uit mijn kop te slaan is. Maar het is ook twintig jaar geleden dat ik mijn scriptie schreef, over Charles Baudelaire en Arthur Rimbaud. Een scriptie is denk ik voor velen een ongevraagde bezoeking omringd door angst, bloed, zweet en tranen, maar ik herinner het me als een bevoorrechte periode waarin ik de hele dag niets anders deed dan me dompelen in prachtige poëzie. Tegenwoordig kom ik niet verder dan af en toe een gedicht lezen uit Les Fleurs du Mal, maar het bleek een goede beslissing om het als pdf standaard op mijn telefoon te zetten. Hierbij wat 'fan art' van de immer gezellige tronie van le grand Charles... 

Panthéon

Ik vind daken in Parijs uitermate fascinerend. Ik kan lang staren naar de wirwar van schoorstenen, antennes en dakkapellen, die een stad op zich vormen. Een prachtig contrast met de strakke, strenge architectuur van het Panthéon, vooral als je beide voorhanden hebt als uitzicht vanuit je hotelkamer op de zesde etage. 

Het is weer voorbij, die mooie zomer...

Het is alom bekend: de zomer is voorbij als de ijssalons sluiten. Dat zal niet lang meer duren. Nog even tijd voor een korte hommage aan de zomer... 

Paris Luxembourg

Als ik dan toch bezig ben, en wat tijd vrij heb in Parijs, dan meteen maar aan de bak met een van mijn favoriete plekjes aldaar - en een moeilijk gebouw. Veel details, pilaren, vensters, ornementen, dan komt het er meer dan ooit op aan om dan selectief te zijn wat je wel en vooral niet tekent. Niet mijn sterkste kant... Met als bijkomende uitdaging de parkwachter die me (nochtans beleefd) sommeerde mijn stoel terug te zetten waar hij vandaan kwam, dus de tekening noodzakelijkerwijs afgemaakt met de voetjes in het water... 

Bij terugkomst na een knus diner in een klein Parijs' restaurantje ook nog een gooi gedaan naar het curieuze uitzicht vanaf de vijfde verdieping: van de classicistische grandeur van Parijs naar de willekeurige waanzin van dakkapellen, schoorstenen en antennes. De avond viel, dus het was een creatieve race tegen de klok, met een uitzicht dat elke minuut iets minder zichtbaar werd...