donderdag 16 mei 2019

De heks en de kerk

Zo loop je op een mooie lente-ochtend door Bratislava het nog stille oude centrum door en later aan de andere kant van de snelweg die de stad wreed doorklieft op de hellingen richting het slot dat de stad domineert. Voor de Slowaken is het een feestdag, bevrijdingsdag, wat naar gelang het tijdperk en de politieke overhand verschoven is van door de Russen naar door de Amerikanen; wel altijd van de Duitsers. Het is een feestdag maar toch wordt er achter mij driftig getimmerd en geslepen op de steigers langs de muren rond het kasteel. Gegrepen door het vredige tafereel van dit kleine kerkje met op de achtergrond het stadscentrum, besluit ik in het hotel mijn moleskine te gaan halen. Voor de Sint-Nikolaaskerk staat een bronzen standbeeld van een (overigens ravissante) heks omringd door kraaien en een uil. Haar ranke vormen staan in mooi contrast met het sobere kerkje erachter. En dat op zijn beurt weer met de uitbundig vergulde torenspits van de kathedraal beneden. Het is niet onopgemerkt gebleven. 


vrijdag 19 april 2019

Cursed wall

Het overlijdensbericht van Ben Vranken heeft me behoorlijk geschokt. Deze gerenommeerde striptekenaar gespecialiseerd in knoestige figuurtjes is jarenlang mijn medecartoonist geweest in het Archeologie Magazine. De laatste jaren stonden we steevast in dezelfde spread, hij met een hele bladzijde, ik met een vierkantje - verschil moet er wezen. Het voorgaande nummer zag mijn plaatje er dan ook eenzaam uit, zonder zijn bladzijde ernaast. Hij zal wel een deadline gemist hebben, denk je dan, totdat het afschuwelijke bericht via je computerscherm de wereld in geslingerd wordt. Ik was in al die jaren aardig gehecht geraakt aan Bens tekeningen: waar mijn plaatjes traditionele cartoons zijn, die met meer of minder succes op zijn minst een glimlach willen uitlokken, was hij daar helemaal niet mee bezig. Hij nam een hele pagina om een verhaal te vertellen in een soort gecombineerde tekening, waarachter duidelijk de diepgaande interesse in de materie schuilde. Het toeval wilde dat ik op het moment van dat vreselijke nieuws net zelf voor een deadline zat, dus ik besloot om bij wijze van hommage een tekening te maken in zijn stijl - niet per se zijn tekenstijl (het moest geen persiflage worden), maar wel geïnspireerd op zijn manier van vertellen. Het was meteen een mooie gelegenheid om een verhaal van vele jaren geleden uit te werken, dat ik in mijn korte baanwerk nooit de juiste plaats had kunnen geven.



De Engelse vertaling van de cartoon werd overigens met veel enthousiasme ontvangen door mijn collega's in Groot-Brittanië, die goed bekend zijn met het verhaal van de 'Abbey Wall' in Port Talbot. Er zijn zelfs heuse spookverhalen aan verbonden, zoals dat hoort in de Angelsaksische wereld. De tekening kreeg dus een tweede leven in de krant van de UK-tak van ons staalbedrijf. Dat onze PR-man in zijn koppen altijd iets te veel op zoek is naar woordspelingen zij hem vergeven...

donderdag 28 februari 2019

Porte Dijeaux revisited

Ik grijp in een hotelkamer wel vaker mijn Moleskine om het uitzicht op te krabbelen. Dat onze hotelkamer in Bordeaux bij het Place Gambetta vlak boven een terras was gesitueerd was laat in de avond niet zo'n best idee, maar verder was het een feestelijk gezicht om vanuit het raam uit te kijken op de Porte Dijeaux. En ik heb natuurlijk niet de kans voorbij laten gaan om hem na te tekenen.


Nu wil het geval dat ik eind vorige eeuw een strip heb gemaakt die zich afspeelde in Bordeaux en waarin de hoofdpersonen ook rond het Place Gambetta liepen. Ik heb toen nog keurig met een geodriehoek de Poort nagetekend van een foto, dat zich enigszins wreekt in het gebrek aan detail. Als detail loopt er een gast op de voorgrond met een t-shirt van Noir Désir, een band die uit Bordeaux komt. Dat was nog voordat ze een hit in Nederland hadden met Manu Chao. En ook voordat Bertrand Cantat als moordenaar te boek stond. Er is veel water door de Garonne gestroomd in de tussentijd. Maar voor een stadspoort die er staat sinds 1748 is dat een vloek en een zucht...




maandag 31 december 2018

Woeste wensen...!

Als we dan toch het format hebben liggen van de aloude Suske en Wiske-cover, dan maken we er ook nog maar even een wenskaart van... De beste wensen allemaal (ook voor wie dit ver na de jaarwisseling leest)!



maandag 24 december 2018

Memento mori

Soms krijg je een cartoon letterlijk in de schoot geworpen. Deze is gebaseerd op foto's die ik kreeg van een Italiaanse collega die had vastgelegd hoe een schedel naar boven was gekomen bij de aanleg van een metrolijn. Een moderne memento mori voor de hedendaagse passant. Ik vond het leuk om die Milanese context te behouden. De mannen hadden oorspronkelijk gele hesjes, maar daar heb ik van afgezien vanwege de absurde toestanden in Frankrijk. En oranje is toch veel mooier...  


donderdag 8 november 2018

Sur le pont de Poissy...

Poissy is een voorstad van Parijs waar ik beroepshalve regelmatig kom. Typisch zo'n plek waarvan je in tweede instantie pas beseft dat het een eeuwenoud stadje is dat gaandeweg is opgeslokt door de metropool. En die verrassend pittoreske gedeeltes heeft. Zoals de oude brug, waarnaast ik een aardig hotel heb gevonden. Het is een fraaie middeleeuwse brug die na eeuwen gediend te hebben als overgang over de Seine (die bij Poissy vrij breed is) de bombardementen van de Tweede Wereldoorlog niet te boven is gekomen. Tegenwoordig is het een halve brug die doodloopt vlak na de oever - een beetje als de brug van Avignon, maar dan zonder de internationale bekendheid. Het is een geliefde hangplek voor de plaatselijke jeugd met transistoren en ongetwijfeld joints, maar ziet er ondanks de onbruik en de vegetatie die er hier en daar uit is ontsproten nog steeds prachtig uit. Van de week had ik een hotelkamer met uitzicht op de brug en greep ik direct naar mijn balpen en mijn Moleskine. Het was een schets met een deadline, want ondertussen viel de avond en werd het zicht steeds beperkter. Maar in die tijd gebeurde er ook van alles: de lantaarns gingen aan, er zwommen ganzen onder een boog door en er kwam een man met een lange jas en een hoed fotogeniek over het water staan staren. Alsof ze erom vroegen om in de tekening te worden opgenomen. Het zou werkelijk zonde zijn geweest om dat te niet te doen...  



zaterdag 27 oktober 2018

Er was eens roken...

Afgelopen lente werd onze voortuin omgeploegd en zag ik op een dag naast onze voordeur een kop van een kleipijp liggen. Gefundenes Fressen natuurlijk voor een cartoonist voor een archeologisch georiënteerd publiek... Dit is overigens het eerste jaar dat ik bewust bezig ben met seizoenen in mijn cartoons. Ik ben opgegroeid met de Franco-Belgische strip waar het altijd zomer is, dus je tekent automatisch toch een blauwe lucht en mensen zonder jas. Terwijl de herfst toch een verdomd fotogeniek seizoen is...